Koloniaal verdrag opgezegd - Blog - Paul Nas, Balafoonpassie!
balafoon, balafon, Burkina Faso, pentatonic, pentatonisch
40508
post-template-default,single,single-post,postid-40508,single-format-standard,bridge-core-3.1.4,qode-page-transition-enabled,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-30.3,qode-theme-bridge,disabled_footer_bottom,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-7.5,vc_responsive
Koloniaal verdrag opgezegd

Koloniaal verdrag opgezegd

In Mali is begin 2023 het Koloniaal verdrag opgezegd met Frankrijk, dat Frankrijk met (bijna) alle Franse koloniën sloot die rond 1960 onafhankelijk werden. Ik wist zowiezo niet dat die bestonden, maar Youssouf vertelde me afgelopen juni 2023 dat er hele foute bepalingen in stonden die Mali (en andere ex-koloniën van Frankrijk) aan de leiband van Frankrijk hielden. Hij was dan ook erg enthousiast over het feit dat President Assimi Goïta de regering van Mali het Koloniaal verdrag opgezegd hadden . Toen hij terug was in Mali / Burkina stuurde hij me een bericht van de Franse Geopolitieke Strateeg Grah Kossi-Kossi (met Afrikaanse roots), dat deze had geplaatst op FB naar aanleiding van het opzeggen van dat Koloniaal verdrag. Ik heb het (met Deepl) vertaald en hier of daar verduidelijkt.

Opzeggen koloniale akkoorden door Mali

Dit stuk is medio 2023 geschreven door de in Frankrijk wonende Grah Kossi-Kossi een geopolitiek analist met Afrikaanse roots. In zijn relaas beschrijft hij waarom Mali – terecht – het koloniaal verdrag opgezegd met Frankrijk vanwege het neokoloniale karakter ervan.

Mali heeft begin 2023 definitief een einde gemaakt aan zijn afhankelijkheid van Frankrijk want zij heeft toen de 11 artikelen uit het Koloniaal verdrag opgezegd (die sinds 1960 aan Afrikaanse landen zijn opgelegd). Na de onafhankelijkheid ondertekenden 14 Franstalige landen 11 akkoorden. Als je deze leest begrijp je waarom er zo drastisch wordt gebroken met Frankrijk in een aantal West Afrikaanse landen.

Artikel 1:

De koloniale schuld voor de terugbetaling van de voordelen van de kolonisatie.

Dit betekent dat de nieuwe onafhankelijke staten de kosten van de door Frankrijk tijdens de kolonisatie aangelegde infrastructuur moeten terugbetalen.

Artikel 2:

Automatische confiscatie van nationale financiële reserves.

Dit betekent dat Afrikaanse landen hun financiële reserves moeten deponeren bij de bank van Frankrijk. Frankrijk “bewaart” sinds 1961 de financiële reserves van veertien Afrikaanse landen: Benin, Burkina Faso, Guinee-Bissau, Ivoorkust, Mali, Niger, Senegal, Togo, Kameroen, Centraal-Afrikaanse Republiek, Tsjaad, Congo-Brazzaville, Equatoriaal-Guinea en Gabon.
Als gevolg hiervan blijft het beheer van het monetaire beleid asynchroon en onvolledig, omdat deze rechtstreeks wordt aangestuurd door de Franse regering, zonder link met de financiële autoriteiten van landen als Ecowas of Cemac.
Als gevolg van de voorwaarden waaraan de banken van de 14 landen in de economische en financiële zones van de CFA moeten voldoen, zijn ze verplicht om 65% van hun deviezenreserves aan te houden op een werkrekening bij de Franse schatkist, plus nog eens 20% om “financiële risico’s” te dekken.

Daarnaast leggen de banken in de CFA-zone elk lid-land een kredietlimiet op die gelijk is aan 20% van de overheidsinkomsten in het lopende boekjaar, hoewel de BEAC en BCEAO de mogelijkheid hebben om hogere bedragen op te nemen bij de Franse schatkist. Dergelijke opnames moeten eerst worden goedgekeurd door de Franse schatkist. De uiteindelijke beslissing ligt dus bij de Franse schatkist, die zelf de reserves van Afrikaanse landen heeft belegd op de Parijse beurs. Met andere woorden, 85% van de Afrikaanse financiële reserves staat op een werkrekening die door de Franse overheid wordt gecontroleerd.
De twee banken in de CFA-zone zijn in naam Afrikaans, maar ze beslissen zelf niet over het monetaire beleid. Het ergste is dat de landen zelf niet eens weten welk deel van de financiële reserves van hen is.

Artikel 3:

Het recht van eerste weigering op elke grondstof of natuurlijke hulpbron die in het land wordt ontdekt.

Met andere woorden, Frankrijk heeft het eerste recht om de natuurlijke hulpbronnen van zijn voormalige koloniën te kopen. Pas nadat Frankrijk heeft gezegd: “ik ben niet geïnteresseerd”, mogen Afrikaanse landen op zoek gaan naar andere partners.

Artikel 4 :

Voorrang voor Franse belangen en bedrijven bij overheidsopdrachten en aanbestedingen.

Bij de gunning van overheidsopdrachten krijgen Franse bedrijven voorrang bij aanbestedingen. Zelfs als Afrikaanse landen elders meer waar voor hun geld kunnen krijgen. Als gevolg hiervan zijn in de meeste voormalige Franse koloniën alle economische hefbomen in handen van Franse expats. In Ivoorkust bijvoorbeeld bezitten en controleren Franse bedrijven alle belangrijke openbare voorzieningen, waaronder water, elektriciteit, telefoon, luchtvervoer, havens en de grote banken. Hetzelfde geldt voor de handel, de bouw en de landbouw.

Artikel 5:

Exclusief recht om militaire uitrusting te leveren en militaire officieren op te leiden in de koloniën.

Dankzij een geraffineerd systeem van subsidies en “defensieakkoorden” die aan het koloniale pact verbonden waren, moesten de afrikanen hun hoge officieren naar Frankrijk sturen voor training en waren ze verplicht om militaire uitrusting van Frankrijk te kopen.

Artikel 6:

Het recht van Frankrijk om troepen in te zetten en militair in te grijpen in het land om zijn belangen te verdedigen.

Onder de zogenaamde “defensieovereenkomsten” die aan het koloniale pact zijn verbonden, heeft Frankrijk het recht om militair in te grijpen in Afrikaanse landen en ook om permanent troepen te stationeren in militaire bases en installaties die volledig door de fransen worden beheerd.

Artikel 7:

De verplichting om van het Frans de officiële taal van het land te maken en de taal van het onderwijs .

Er werd zelfs een organisatie opgericht voor de Franse taal en de verspreiding van de Franse cultuur. Deze organisatie heet “la francophonie” en heeft verschillende satelliet-organisaties. Deze organisaties zijn verbonden aan en worden gecontroleerd door de Franse minister van buitenlandse zaken.

Artikel 8 :

De verplichting om de CFA-Frank (frank van de Franse koloniën in Afrika) te gebruiken.

Hoewel dit systeem niet wordt gedeeld door de Europese Unie, zijn de Franse koloniën verplicht om uitsluitend de CFA te gebruiken.

Artikel 9:

De verplichting om Frankrijk jaarlijks een balans en een rapport over de stand van de reserves te sturen. Geen verslag, geen geld.

Met andere woorden, het hoofd van de centrale banken van de voormalige koloniën presenteerde het rapport tijdens de jaarlijkse vergaderingen van de ministers van financiën van de voormalige koloniën. Dit rapport wordt vervolgens samengesteld door de Banque de France en de Franse schatkist.

Artikel 10 :

Afzien van alle militaire allianties met andere landen, tenzij toegestaan door Frankrijk.

De meeste van deze landen hadden alleen militaire allianties met hun voormalige kolonisators omdat Frankrijk hen andere militaire allianties verbood.

Artikel 11:

De verplichting tot bondgenootschap met Frankrijk in geval van oorlog of wereldcrisis.

Meer dan een miljoen Afrikaanse soldaten vochten voor de nederlaag van het nazisme en fascisme tijdens de tweede wereldoorlog. Nu Frankrijk militair verbonden is met de Europese Unie, de NAVO en de Verenigde Staten, zal Afrika de facto aan de kant van Frankrijk staan in het geval van een 3e wereldoorlog.

 

Mijn Afrikaanse medeburgers, er zijn nog steeds elf (11) akkoorden van kracht tussen Frankrijk en de 14 landen van de CFA-zone en geen enkele Franse media of hun zogenaamde Afrika-specialisten zullen het ooit hebben over deze sinistere akkoorden die zijn opgelegd aan de Afrikaanse landen van de CFA-zone.

Beste landgenoten, dit is waarom we nooit zijn opgehouden deze kolonisatie aan te klagen, die sinds 1960 bij volmacht wordt uitgevoerd, d.w.z. door leiders van hun keuze die ze steunen en beschermen door hun eigen volk een dictatuur op te leggen.

Wat ons vandaag interesseert onder deze elf overeenkomsten is de tiende (n 10), die stelt dat de 14 landen van de CFA-zone geen militaire alliantie mogen hebben met andere landen, noch militaire uitrusting mogen kopen in een ander Europees land zonder toestemming van Frankrijk,
Daarom werd Mali tot nu toe geblokkeerd in haar keuzes. Maar nu de situatie is gedeblokkeerd, kan Mali vrij samenwerken met elk land ter wereld zonder Frankrijk om toestemming te vragen.

Beste landgenoten, in het licht van al deze morele, fysieke en psychologische fraude moet de nieuwe Afrikaanse generatie haar steentje bijdragen aan het herstel van de nationale verworvenheden van ons continent om een waardige erfenis na te laten aan toekomstige generaties.

Grah Kossi-Kossi

Geopolitiek Strateeg

No Comments

Post A Comment